Terk edilmiş bir evim şimdi
Ne evi, bomboş bir bina
Camlarım, yaramaz çocukların attığı
taşlarla kırıldı
Rüzgarlar esiyor içimde
Çatım da akıyor, üşüyorum
Duvarlarımda boyalarım dökülüyor
Başka bir ben çıkıyorum ortaya
Gri yeşil, rutubetli bir ben
Biri yürüse içimde veya konuşsa
yankılanıyor dört duvarımda
ve sesler kayboluyor zamanla
İçinde yaşayan ne varsa canlılık adına
kaybolmuş bir binayım