​

Yarab, açtım sana ellerimi, 

Yalvarırım duy artık sesimi, 

Kırma sakın, bu tek ümidimi, 

İleriye dönük hâyâlimi..  

Kara zindan da ezilip gidiyorum, 

Yaşamak bu mu? Hep inliyorum, 

Her gün türlü işkenceler çekiyorum, 

İçimde bir umut var ki, bekliyorum..  

Anam yok, gözyaşlarımı silecek, 

Kimsem yok ki, benimle dertleşecek, 

Ağlıyorum, kim nereden bilecek, 

Benim hâlime, gözyaşı dökecek..  

Mahkumun feryadı çok acıdır, 

Karanlık o geceler sancıdır,

Özgürlük elbet onun tacıdır, 

Günler dediğin hep yalancıdır..  

Yazık! 

Ne acıdır, bir mahkum ağlıyor bu zindanda, 

Yalnızlık çöker içine, gecenin karanlığında, 

Her an, mutluluk hâyâli yaşatır gözyaşlarında, 

Anlatılmaz ki, neler çekti dert dolu yıllarında...