Yarım asır önceleri
Yaşamış bir aşık Veysel.
Kör olmuş ama gözleri.
Görmüş yine aşık veysel

Uzun ve ince bir yolda
Gitmiş yine aşık Veysel
Yirminci yüz yıla ışık
Tutmuş yine aşık Veysel.

Şarkışlada açmış gözü
İnsanlıga her bir sözü
Yirmi bir Mart günü bizi
Üzmüş yine asık Veysel.

Kor oldu bu yüreğimiz
Yandı yine aşık Veysel
Unutmadı Nihat seni
Andı yine aşık Veysel.

Geceler çöker içime nefes alamaz bu şehir
Derdimi yazdım deftere kalem elimde eğilir
Kimse görmez içimdeki savaş her gün yenilir
Hayat vurur tokadını yüzüm betona gerilir

Kurduğum hayallerim sabah olunca kül olur
Düşsem de yine kalkarım karakterimde güç olur
Dost dediğim üç beş kişi gerisi hep boş olur
Çıkarı biten yüz çevirir sırtımdaki taş olur

Umudum saklı içimde zamanla pas tutuyor
Her adım yeni bir yara kalbimde iz bırakıyor
Kader önüme taş dizer ayağım kan akıyor
Göğsümü gerip direndim dibe vursam kalkıyor

Bu hayat bana hep küsken ben ona alıştım ya
Her darbeyi yedim ama ayakta durdum yine
Karanlık içimde durur ben onunla barıştım ya
Yıkılmam kolay değildir yoktan var oldum yine

Ne zaman güven duysam yüzüme çarptı ihanet
Aynaya baktım gerçek önümde durdu dirayet
Kalbimi yıllar önce gömdüm sessiz bir nihayet
Duygular buz keser şimdi çöker üstüme hıyanet

Her günüm ayrı bir savaş kimse bilmez bu yükü
Dost sandıklarım bile saklar içimdeki öfkemi
Kader bekler köşe başı çöküp basar gölgemi
Ama ölmedim dimdik durur yumruğumun gerçeği