900

Gece… çok uzun bu gece…
Bir sigara dumanı, bir yudum soğumuş kahve…
Ve ben… kendi içimde kaybolmuşum.

⸻

Güneş doğdu, ama bana değmedi,
Kahvem dumanını çoktan unuttu.
Kaldırım taşlarında adımlar silindi,
Şehir konuşuyor, ben sessizim hâlâ.

Ruhum eski bir plak gibi çizik,
Her notada biraz daha kanıyor.
Penceremde gece asılı kaldı,
Gündüz bile bana uğramıyor.

⸻

Ruhum çürüyor,
Yağmur rengini kaybetti, gökyüzü susuyor.
Aşkın kül oldu,
Küllerinde bile hâlâ yanıyorum.

⸻

Belki bir gün,
Bir caz notasının içinde beni bulursun.
Ama o zamana dek,
Ben hep eksik çalınan bir şarkı olacağım.

⸻

Gece… bitmiyor…
Ve ben hâlâ,
Kendi gölgemde…
Kayboluyorum.