​

Sessiz...
Derin...
Boşluk...

Karmaşık yüzler, yorgun sokaklar,
Kendi gölgemle savaşır her sabah.
Sessizlikte saklı bir umut ararım,
İnsandan çok, huzur mu kalmış avuçlarımda?

İnsan olmazsa aslında dünya güzel yer
Nankör ve haddini bilmezler beynimi yer
Uzlete çekilmezsem söner gözümdeki fer
Yaratılandan ümidimizi kestik çok şükür.

Gözyaşları saydam, rüzgar anlatır,
Kimsesiz hayaller, yıkık kalpler fısıldar.
Yalnızlık sarmış dört bir yanı sessizce,
İnsan gitse, kalır mı bu dünya derince?

İnsan olmazsa aslında dünya güzel yer
Nankör ve haddini bilmezler beynimi yer
Uzlete çekilmezsem söner gözümdeki fer
Yaratılandan ümidimizi kestik çok şükür.

Kirli ellerle dokunmaz oluruz dünyaya,
Sessizce savrulur her umut, her rüya.
Belki susar insan, belki anlar kendini,
Bir nefes kadar temiz kalırsa gönlü.

İnsan olmazsa aslında dünya güzel yer
Nankör ve haddini bilmezler beynimi yer
Uzlete çekilmezsem söner gözümdeki fer
Yaratılandan ümidimizi kestik çok şükür.

İnsan olmazsa aslında dünya güzel yer
Nankör ve haddini bilmezler beynimi yer
Uzlete çekilmezsem söner gözümdeki fer
Yaratılandan ümidimizi kestik çok şükür.

İnsan olmazsa aslında dünya güzel yer
Nankör ve haddini bilmezler beynimi yer
Uzlete çekilmezsem söner gözümdeki fer
Yaratılandan ümidimizi kestik çok şükür.

Yavaş...
Kapanır...
Dünya...