250000

güller içinde aradım seni dikenlere sardım ellerimi kimseye anlatamadım dertlerimi kimseye sen gibi, ne yaşıyor gibiyim ne ölü gibi arada sıkıştı kaldı gönlümün dili aynamda tanımam bu hâlimi gülüşüm küstü gözüm paslı şimdi sensizlik kahrıbela eyledi beni ölsemde kahrımdan seviyorum seni ne mutluluk ne şöhret doldurur yerini içten içe çağırdım yine seni (yine seni) sensizlik en içten yaraladı beni kül etti kalbimi seviyorum seni kaldırımlara döktüm adını her köşe başı saklar sanmıştım rüzgâr aldı savurdu sesimi döndü dolaştı yine bana çarptı yarım kalmış cümle gibi dilim sende biten bir şarkı nefeslerim dünyayı verseler neye yarar ki bir gülüşün yetiyor silinsin hepsi sensizlik kahrıbela eyledi beni ölsemde kahrımdan seviyorum seni ne mutluluk ne şöhret doldurur yerini içten içe çağırdım yine seni (yine seni) sensizlik en içten yaraladı beni kül etti kalbimi seviyorum seni belki birgün ansızın dönersin kapımda titrerken bulursun beni affet desem kalbin susarmı yoksa yakarmı yine aynı yeri sensizlik kahrıbela eyledi beni ölsemde kahrımdan seviyorum seni ne mutluluk ne şöhret doldurur yerini içten içe çağırdım yine seni (yine seni) sensizlik en içten yaraladı beni kül etti kalbimi seviyorum seni sensizlik en içten yaraladı beni ölsemde kahrımda seviyorum seni