​

Ceketi yırtık şairin kirli
Yazmaya verdim cahilliğimi
Yaşa dedim kendime eğilmeden dimdik
Bir faniye köleyim şimdi

Biri anlatsın gerçek nedir ki
Ben saflığına bizzat kefildim
Ateşten gömleği aşk diye giydir
Gelipte soy deme söverim şimdi

Hafızam başıma ahkam kesildi
Acılı hayatın gülüşü sefildir
Seni unutturan her şeyi sildim
Kim unut derse döverim şimdi

Yokluğunu yaşamak fazlasıyla yetti
Gitmem gerek çok kaybettim
Belki bir uçak belki bir zeplin
Yeni bir hayat görevim şimdi