10000

Kaç yazım, kaç kışım kaldı dedi.
O bahar, yağmur yağdı, çiçekler açtı, göçmen kuşlar geldi.
Ömür, yaza, kışa bakmadı, alacak nefes bitti.
Yazlar ve kışlar onsuz bitecekti.
Gelecek yazı bile göremedi.
Meğer geçen yaz son yazıymış, bilemedi.
Ne o bildi.
Ne de sevdiğini, söyleyemediği.
Gençliğin de bir ağaca kazımıştı isimlerini.
Sevdiği ile bir defa göz göze geldikleri parkta ki ağaçtaydı isimleri.
Düşlerini süsleyen isim ile birlikte bir kalbin içindeydi artık ismi.
Sevse de yüreği.
Diyemedi. Sevdiğini.
Söyleyebilseydi sevdiğini.
Severmiydi kendisini?
Ne o bildi. Severmiydi?
Ne sevdiği bildi, sevildiğini.
Mezar taşına yazılsın istemedi ismini.
Sevdiğinin yanında olsun yeterdi ismi.
Bi, o ağaçta kaldı ismi.
Ne o bildi. Severmiydi.
Ne sevdiği bildi, sevildiğini.
Bir kaç yaz ve kış daha bitti.
Sevildiğini bilmediği, sevdiğinin alacak nefesi bitti.
Yazlar ve kışlar onlarsız bitecekti.
Bi, o ağaçta, kalbin içinde kaldı, isimleri.