5000

Kocaman duvarlar ördüm.
Nefes alamadığım. Daraldığım.
Acım ile baş başa kaldığım.
Kendimi toprağa gömdüğüm.

Sensiz sessizim. Yalnızım. Bi başımayım be.

Şiirlerin yetmediği duygular benimle.
Şarkıların iyi edemediği yaralar benimle.
Yetmez gibi.
Hep. Hep. Hep.
Yeni duvarlar, yeni yaralar ekliyorum.
Sonsuz bir döngüye hapsolmuşum.
Dönüyorum dünya ile birlikte.
İyiyim be.
Diyemeyeceğim.
Haykıramıyacağım.
Anlarım.
Yazılmış kara tahtaya.
Kimin gücü yeter ki değiştirmeye.
Olsun be.
Bu da benim yazgım.

Sensiz. Sessizim. Yalnızım. Bi başımayım be.

Masal doluydu yüreklerimiz.
Her sabah yeni bir masala başladığımız.
Kaf dağını aştığımız.
Anlarımız vardı.
Ne masalımız kaldı, ne hayallerimiz.

Çiçek kokuluydu, günlerimiz.
Her sabah koklayarak uyandığımız.
Kokuları içimize çektiğimiz.
Anlarımız vardı.
Ne kokun kaldı ne sen.

Çervevesi mavi boyalı penceremiz vardı.
Her sabah sevinç ile gelmesini beklediğimiz.
Güneşi içeri aldığımız.
Anlarımız vardı.
Ne güneş kaldı, ne biz.

Sensiz. Sessizim. Yalnızım. Bi başımayım be.

Bu da benim, ben ile imtihanım.
Bir duvar daha örsünler.
Bir yara daha eklesinler.
Acım yapışmış bir kere.
Bir az bir çok neyi değiştirir be.

Sensiz. Sessizim. Yalnızım. Bi başımayım be.