5000

Ateşten kalplerimiz, çiçekler ile yarışan güzelliğimiz vardı bizim.
Sen yaşam olmuştun, ben gökyüzü.
Güneşten gözlerimiz, kelebekler ile yarışan renklerimiz vardı bizim.
Sen gökkuşağı olmuştun, ben yağmur.
Geceden aydınlığımız gündüzden karanlığımız vardı bizim.
Sen güneş olmuştun ben dünya.
Maviden hislerimiz, yeşilden duygularımız vardı bizim.
Sen deniz olmuştun, ben ağaç.
Konuşabildiklerimiz, sırdaş olabildiklerimiz vardı bizim.
Ama.
Bitti.
Ne güneş? Ne dünya? Ne renklerimiz?
Kaldı.
Hikayeye acı.
Şiire gözyaşı.
Olduk.
Maviye roman.
Evrene destan.
Olduk.