​

Yalnızdı yapayalnız.
Metropol şehirde ıssız.
Şimdi ölümün karşısında,
Ölmek daha kolaydı ölümü beklemekten!

Kalbi sevgiye, vicdanı merhamete aç.
Kana kana içseydi huzuru.
Tıka basa doyursaydı ruhunu sevgiyle.
Artık çok geç bütün güzellikler için!

Darağacına yürürken taşlar yağıyordu üstüne.
Bütün kötülüğü kenara atıp,
Az da olsa iyiliği görmek,
Son arzusuydu idam mahkumunun.