10000

(1. Kıta)

Kalbime biçilen kaftanım, omuzlarımda ağır bir mevsim.
Adını içimde kimselere vermedim.
Kimse bilmedi yangınımın rengini.
Aynı göğe baktık ya hani; bin gece, bir sabah olmadı.
Sen yıldızdın, göğün en uzağında.
Ben ise o gökyüzünde, yavaş yavaş kaybedilen bir duman.
Sana adanmış ne varsa, artık küle döndü çoktan.
Dilimde kaldı o yorgun, o yarım vedan...

(Nakarat)

Dünyayı önüme serseler, senden gayrı yurdu tanımam.
Ruhum, taşan bir yasın kumaşı; söküldükçe çoğalan.
Adını söylemem, gece ağlar.
Bu aşkın hükmü infaz; yolu yok, çaresi haram.

(2. Kıta)

Son kez adını içime gömerim; kül olur en güzel ihtimalim.
Kalbime biçilen kaftanım.
Çözmeye cesaret edemediğin o sökülmez kördüğüm benim.
Adını ömrüme nakşederken, sen gözlerini benden esirgedin.
Sen başka bahçenin gülü, ben ise uzaktan bir figan...