Rengarenk bir şarkısın dilimde Gözlerin evrensel bir ahenkse bilimde Sonsuza açılan o kapı aşksa eğer İlahiye giden o yolda sana denk geldim işte Ruh ikizi derlerse buna Bu yolda giden çok terler işte Nereye varacağız bu gidişle Ruhumu kalbine işle Yangınsa aşk yangını mı? Söyle maddede mi mânâda mı? Gerçeği bilmek mi yalana kanmak mı? Sence hangisi daha iyi bu işte?

​Ağlamaklı bir gülüş Seviyor seni her iç çekişimde Bilinmeyen bir an bu Bitmeyen bir servet Acı değil bu çektiğim Bir nimet sevgilim Bir lütuf sevdiğim Anlatan beni ağlatan sevgilim ​Yorgun bir savaşçı İçimde vurmaktan duvarlarına Kanlar içinde Her yer damla damla Bitmeyen bir mücadele içinde Seviyor seni ​Bir nimet sevgilim Bir ceza değil bu çektiğim Bir lütuf sevdiğim Ağlatan sevgilim

Gönül koşup varma viran yurduna Sakın girme tutan direği yoktur Düşüp durma yalan dünya ardına Gönül verme, atan yüreği yoktur. Kervan gelir konar handa hoş imiş Bir gün devran döner mevsim kış imiş Katar katar yollar, dünya boş imiş Gönül sorma, tüten ocağı yoktur. Gökte döner durur izin mi vardır Yüzlere bakmaya yüzün mü vardır Sırtında bir kambur düzün mü vardır Gönül yorma köşe bucağı yoktur.

Sırtındaki yaraları saramazken Kalbindeki umutları nasıl seveceksin En karanlık gecelerde duramazken Aydınlıklarda nasıl yürüyeceksin Çöllerde koşmadan Vahalarda serinleyemezsin Ateşlerde yanmadan Yağmurlara gidemezsin Ayrılıklara katlanmadan Kavuşmanın kıymetini bilemezsin Hayat böyledir Hayat böyledir. İki yüzlü maskelere kanmadan Samimi bir sarılmayı bilemezsin Dizlerin parçalanıp düşmeden Kalkmayı öğrenemezsin Sevdaya kandırılmadan leylayı sevemezsin. Hayat böyledir.

Yalnızlık aktı içime sessiz Kimse duymadı, ben bile gizli Kalabalıkta yankıydım sanki Varım ama yokum gibi ​Sen neredesin, ben neredeyim Aynı dünyada, ayrı yerdeyim Dokunsam kırılır her şeyim O yüzden susup beklerim ​Adımlar hızlanır geçer yanımdan Bir tek ben kaldım sanki zamanda Kendi sesim yabancı şimdi bana Hapsolmuş gibiyim bu odada ​Sanki bir köprünün ucunda gibiyim Kırılmış ama geçmeliyim Biliyorum düşmemeliyim Düşmemeliyim ​Sen neredesin, ben neredeyim Aynı dünyada, ayrı yerdeyim Dokunsam kırılır her şeyim O yüzden susup beklerim

klavyede herkes cesur, sokaklar sessiz Gece 3: ışıklar söndü, şehir nefessiz (Skrrt, skrrt) Bak dinle, bas vuruyor ritme Kural yok burada, arkana dönüp gitme... (Verse 1) Cepte sıfır vardı, şimdi kafamda bin plan Düştüm kalktım çok kez, yalan söylemez bu zaman Gözlerimin altında morluklar, uyku bana haram Başarı tesadüf değil, çalışıyorum gece gündüz Konuşur herkes arkamızdan , yüzümüze gülümser Dost dediğin adamlar ilk virajda gülümser oyunu çözdüm, kartlar benim Kim ne derse desin, artık bu sehir bizim (Fast flow / Hızlı okuma bölümü) Koşuyorum hırsla, bas frekansı patlar Zirvedeyim bak, aklını alır bu ritimler ve katlar Parayı katladım koydum cepe Geri adım atmam,bakarım hep önüme (Chorus - Nakarat) Gece derin, bizim mahalle hızlı Sokaklar soğuk ama çocukluğum sokakta Yürüyorum kendi yolumda, eğecek başım yok hiçbir babaya Trap beat patlar, kulaklarında yankılanır bu nefret! (Repeat x2) (Verse 2) gözler üstümde takımlar yanar Eskiden siklemeyenler şimdi niye bizi arar "Değiştin" diyorlar, bilmiyorlar Yanlış insanlara fazla bile inandım. kahbeler vurur kalbimin tam ortasına Bıraktım geçmişi tarihin tozlu sayfasına Şimdi mikrofon elimde, ritim akan kanımda Gerçekler burada, sahteler duramaz yanımda. (Outro) Yeah... Sadece ritme odaklan. Ses yükselir, ışıklar söner. Trap hayat, ritim devam eder...

Mor sümbüllü bağlar, bostanlarıdır Dallar döküp durur al türlü türlü Gönüllerde çağlar destanlarıdır Seller akıp varır yol türlü türlü. Anca budak budak dala dolanır Onca düğüm atmış dile dolanır Bülbül şakır gonca güle dolanır Allar yakıp vurur dal türlü türlü. Seher vakti çıkar bize gelirsen Gönül hanemizi harap bulursan Murad edip bağra eser olursan Yeller kokup durur gül türlü türlü.

Cennette Pınarından süzülen Suydu zaman Şimdi dudaklarında Yasak meyvenin Buruk tadı Kirpiğinden düşen Sırması gitmiş düşlerin Bir bak o yola Küskün bakışlarınla Hatırla Seni bir zaman Tüllerle saran Ay ışığını Ay ışığını

Çoban bağdaş kurup dalarken eşeğinde Koyunlar kuzular, dağların eşiğinde Köyüne dönerken sallanan beşiğinde Kuzular uyurmuş heybeden döşeğinde. Sürü susuz koşar durur soluk soluğa Yerden bir toz kalkar, uçup konar oluğa İçtikçe can verir ciğerleri yanığa Kandıkça renk gelir benizleri soluğa. Bir yürek yanarmış yangın yanı başında Suları söndürmez döner kuyu başında Çoban salıverir: “Sen,” der, “uyu başında” Kuzusuna kanar durgun suyu başında. Hava serinleyip vakit geldiği zaman Yeller gibi esip yolda gider bir çoban Kavalını alıp çalarken zaman zaman Kurtlar kuşlar onu dinlermiş her bir zaman. Çoban dağlar aşıp ovasından, düzünden Peşlerine düşüp sürüsünün izinden Meler sağmalından, kısır koyun yozundan Yolda bilinirmiş ardındaki tozundan. Akşam olup güneş kaşlarını çatarken Gökte yorgun düşüp ufuklarda batarken Çoban, yıldızına bakıp dilek tutarken Bir duman tütermiş, yorgunluğun atarken. Yerde ayaz eser, akşam yeli çıkarken Gökte bir ay doğar, kaş göz atıp bakarken Dağlarda kurt ulur, kurtlarını dökerken İtler solur onu yere çalıp yıkarken. Avaz avaz türkü söyler, yürek dağlarmış Bağırları taştan çınlar, yüce dağlarmış Kimi kulak verir dinler, gönül bağlarmış Kimi gönül inler yaşlar döker ağlarmş. Akşam vakte erer hayli çöker karanlık Sürüsüyle yine arkadaş bu akşamlık Koyulmuş dağlara heybesinde bir azık Söyler türküsünü çobanım yanık yanık.