222222

Zaman kirpiklerimin ucundan süzülür, sessizce,

Solukların tükenir, ışıkların söner birer birer.

Samimiyetimiz betonun sıcağı kadar,

Yaklaştıkça sona doğru serilir gözler önüne hatıralar.

Taş duvarlar gibi eskiyen kalpler anlatamaz kırgınlığı,

Anılar nehir misali taşar, geçmişin ağır günahkarı.

Dokunursan mutluluğa, o vakit ızdırapta ruhun, bedenin,

Bir kırık ayna benliğin, yansıttığı yalnızca acının rengi.

Kendi içimizde kaldık yine; ben, sen, o.

İnsanlar yürür üzerine adım adım, korkma gülümse.

Sokaklar tanıdı bu kimsesiz sesi, kaldırımlar tuttu nefesi,

Zaman devrilirken avuçlarımda, geriye dumanı kalır sitemin.