​

Ölüm Vadisi’nin, gezgin çocukları,
Hepsinin var kendince uğraşları,
Kimisi yazıyor, kimisi dinliyor.
Ama biri var ki; beni benden alıyor.
Korkusuzca ağzından saldığı laflar,
Ölümüm olacak bilmiyor.
Sesinde isyanlar varken Suskunluğu beni boğuyor.
Korkunç bir yaratık gibi rüyalarda üzerime geliyor.
Gözyaşları göz çukurlarımda birikti,
Salamıyorum dışarıya hiçbirini.
Kıracağım elimdeki kalemi,
Ya da yıkacağı yaşadığım sözde evimi.
Değiştiriyorum melodiyi,
Keşke zihnimin içindeki de değişseydi.
Üzerime gelen bu baskıyı def etseydi,
Belki hiç karşılaşmazdık o zaman,
Duymazdım nice sözlerini,
Göremezdim gözlerindeki eşsizliği,
Olsun ben yine nefret ediyorum ondan,
Gamzeli yanaklarından,
Hiç tutamadığım ellerinden,
Ben yeniden nefret ediyorum sevgilisinden.