Çok uzaklarda yuva yapmış bir kuşsun
Kanadın kırık, umudundan vurmuşlar seni Nasıl yummuşsun gözlerini acıya
Şimdi kocaman duvarlar örülü kalbinin etrafına
Satır satır kesmişsin ilişkini insan denen mahluktan
Arıyor gözlerin umudu
Cam Şişeler içinde kalbin, camlar kadar kırık
Kalbim, kalbim ulaşamıyor kalbine
Korkuyorum bir yandan
Ya soldurursam binbir zahmetle büyüttüğün çiçekleri.
Ya ben değilsem toprağın
Değer mi gül için papatyalardan vazgeçmeye ?
Kaktüsleri de severim ben
Belki de orkide, dünyada açan ilk çiçek
Ve sen, ruhumda açan ilk çiçek
Sen, gül toplayan, gül devşiren
Toplar mısın göğsümde açan gülleri?