150

Yarım kalmış bir öykü dilimde
Son sözümü söyleyemedim
Sayfalarımı rüzgâra kaptırdım
Sen başka ellerde mutlu musun, söyle?

Unuttun mu o gözlerime baktığın günleri?
Yeni bir gülüşe sığdırabildin mi
Bizden geriye kalan külleri?

Beni yalnızlığa terk ettin
Böyle dört duvar arasında
Simsiyah bir gece, adın yankılanır
Boş odalarda, içimde hâlâ
Çözemediğim en derin bilmece
Kaderin cilvesi dedikleri bu mu?
Yazılanı yaşamak mı tek çare?

Ayrılık bu kadar kolay mıydı?
Bırakıp gitmek böylesine çaresizce
Severken kaybetmek insafsızlık değil mi?
Kim susturur kalbimdeki bu heceyi?

Yüreği yangın yerine çevirip de
Hiçbir şey olmamış gibi
Başka bir bahara gülümsemek adil mi?

Beni yalnızlığa terk ettin
Böyle dört duvar arasında
Simsiyah bir gece, adın yankılanır
Boş odalarda, içimde hâlâ
Çözemediğim en derin bilmece
Kaderin cilvesi dedikleri bu mu?
Yazılanı yaşamak mı tek çare?

Bir gün dönersen kapım açık değil
Küllerimden kendimi topladım
Senin bıraktığın o sessiz evde
Yokluğuna rağmen yaşamayı öğrendim

Beni yalnızlığa terk ettin
Ama artık çıkıyorum buradan
Simsiyah gecenin içinden geçip
Adını siliyorum duvarlarımdan
Çözemediğim o eski bilmece
Belki de cevabı bendim, anladım
Yazılanı yaşamak değil tek çare
Kendi yolumu kendim yazacağım

Yarım kalmış bir öyküydü bizimki
Son sözümü şimdi söylüyorum
Rüzgâra kapılan sayfalar gibi
Seni içimden uğurluyorum