500

Nakarat
Yürüdüğüm sokak uzun, sonu görünmüyor,
Bir kapıyı açtım derken yeni biri duruyor.
Unutmak kolay değil, zaman da duymuyor,
Tam bitti dedim içimden, bitmedi sürüyor.

Yürüdüğüm sokak uzun, sonu görünmüyor,
Bir kapıyı açtım derken yeni biri duruyor.
Kırıldığım yerler hâlâ içimde duruyor,
Tam geçti dedim içimden, bitmedi sürüyor.

Verse 1
Yılları cebime doldurdum, eksik kaldı çoğu,
Dost diye sarıldıklarım terk etti yolu.
Geceyle konuşurdum, o anlardı beni,
İnsanlar dinlemezdi, değişirdi tonu.

Çok şey gördü gözlerim yaşına göre erken,
Bazıları yanımdaydı işi düşünce derken.
Düştüm, kalktım, yürüdüm aynı caddelerde,
Kendimle savaştım herkes uyurken.

Kimse bilmez içimde kaç fırtına koptu,
Kaç hayal yarım kaldı, kaç umut yoruldu.
Ama hâlâ ayaktayım, mesele de bu,
Küllerim savrulsa da ateşim korunur.

Nakarat
Yürüdüğüm sokak uzun, sonu görünmüyor,
Bir kapıyı açtım derken yeni biri duruyor.
Unutmak kolay değil, zaman da duymuyor,
Tam bitti dedim içimden, bitmedi sürüyor.

Verse 2
Bazı geceler ağır gelir omuzlarıma,
Geçmiş oturur sessizce tam karşıma.
Sormam artık neden diye olanlara,
Çünkü cevap bulamadım yıllar boyunca.

Kral kesilen çoktu masanın başında,
İlk darbede dağıldılar korkunun altında.
Ben sessiz kaldım diye güçsüz sananlar,
Adımı duyunca susar kendi arasında.

Bugün de yarın gibi geçer belki ama,
İnatla tutunurum kalan umutlara.
Kaybettiklerim var, unutmadım hâlâ,
Bu yüzden gözüm hep uzaklarda.

Nakarat
Yürüdüğüm sokak uzun, sonu görünmüyor,
Bir kapıyı açtım derken yeni biri duruyor.
Unutmak kolay değil, zaman da duymuyor,
Tam bitti dedim içimden, bitmedi sürüyor.