10000

Bağ bozumuydu, vakti gelmişti
Dallar eğildi, yükü ağırdı
Gözlerin gibi, dalgın bir akşam
Son kez baktım, o eski bağrına

Ne toprak tanır ne de güneş seni
Bir zaman aşk, şimdi diken gibi
Koptu dallardan, savruldu heves
Bıraktığın yerde bir ben, bir ses

Nakarat:
Bunca söze bunca yemin
Ne kaldı geriye, söyle senin?
Savrulup gittin, rüzgâr misali
Bağ bozuldu, mevsim değişti

Geceler sustu, yandı kandiller
Aynada yüzüm, izler derinler
Anladım artık, vakti gelmişti
Her aşk bir gün böyle bitermiş