10000

Işığı sönemeye yakın, o kırık sokak lambası gibiyim şimdilerde, yanıyorum kendime. İçim içime sığmayan o coşkulu zamanlarımı bir bira şişesine sığdırıp içiyorum. Yakıyorum sigaramı, zift olmuş hayallerimi ciğerlerimde hapsetiyorum. Kısıtlı özgürlüğümün şerefine içiyorum.

Biraz daha soluyorum yaşama sevincimi. Biraz daha dolduruyorum kadehimi, doluyorum taşkınlığım son yuduma kadar. Sanki duruyor da dünya, dönen sadece benim yıpranmış zihnim. Gerçi hoş dursa neye kâfi, durmasa neye haberci?

Dünümüz tükenmiş, yarınımız yorgun. Azımız doymuş, çoğumuz dolmuş. Azımız gülmüş, çoğumuz ölmüş. Şu koca dünya da nefes almakmış ödül..