3500

Sözlerin bir yara izi silinmeyen,
Gözlerimde bir hüzün, hiç dinmeyen.
Her anımda yankılanır sessiz çığlıklar,
Bu aşk beni içten içe paramparça yapar

Bir fırtına kopardı içimde sen giderken.
Savruldum yalnızlığa, her şeyi kaybederken.
Şimdi ne söylesem anlamsız,
Bu enkazın altında kaldım çaresiz.

Cevapsız kalan sorularla dolu bir gece,
Bir ışık arıyorum bu karanlık enkaz içinde.
Ama cevap yok sessizlik sarmış her köşeyi.
Yalnızlıkla dost oldum sarıldım çaresizliğe.

Bir zamanlar sevgiyle atan bu kalp şimdi dilsiz,
yaralarını sararken biraz daha hissiz.

Paramparça düşlerim, dökülüyor ellerimden,
Yarattığın bu enkaz, yaktı beni en derinden.
Sevgi böyle mi biter, böyle mi dağılır?
Söyle, bu kalp daha ne kadar kırılır?

Paramparça düşlerim, dökülüyor ellerimden,
Yarattığın bu enkaz, yaktı beni en derinden.
Sevgi böyle mi biter, böyle mi dağılır?
Söyle bu kalp daha ne kadar kırılır?
Söyle bu kalp daha ne kadar kırılır?