​

Ademsin sen, tanrıyı kandırmış kişisin.
İhtiraslara kapılmış hınçla dolu birisin.
Arzu için cennetti yok saymış kimsesin.
Peşinden kimleri sürüklemişsin?!
Reva mıydı bu bizlere?
Niçin çekeyim kahrını,
Üzüleyim ben ne diye?
Ademin tekisin, tanrıyı kandırmış kişisin.
Tanrıdan yüz çevirmişsin, nankörlük edip dünyayı seçmişsin.
O güzel ama çirkin ağacın meyvesini yemişsin. Bilgeliği, hazzı tanrıya bedel görüp beğenmişsin.
Bunları bize miras bırakmış ve göçüp gitmişsin!
Zenginliği, bir kadını, bir ihtirasın emanetçisi olarak bıraktın ardındaki bizleri. Gözlerimiz şimdi kör, şimdi şaşı!
Ademsin sen, tanrıyı kandırmış kişisin.
Meyveden nasibini almış fanisin.
Kovulmuş, koşturulmuş,
İlk adağın sahibi olmuş,
Dünyayı tanrıya seçmiş,
Arzularını benimsemiş,
Acıyla lanetlenmiş:
Ademsin sen, tanrıyı kandırmış kişisin.