​

GÖNLÜMÜN PAYİTAHTI

[1. Kıta]

Gözlerinin karasına
tutundum bir ömür,
Payitaht gibiydi bakışların
kalbimin üstünde.
Umutla kurdum cümleleri
Ama her biri,
tükenen bir vaktin yankısıydı
suskunluğunda.

[Nakarat]

Seslensen şimdi,
duyar mı hâlâ gönül duvarım?
Hasretle çatlamış duvar bu,
her ses, biraz da acı…
Ben sana muhabbetle yandım,
Sen başka bir yangını izledin.

[2. Kıta]

Bir nefesin yetseydi
geri getirmeye,
çoktan dönerdim çocukluğumun
sana inanan hâline.
Aşk mıydı bu tükeniş?
Yoksa biz,
başından beri kaybolmaya mı yazıldık?

[Köprü / Değişken Dize]

Şimdi sen yoksun,
ama her yerdesin;
Bir çay buharında,
bir ezan aralığında,
yolumu kaybeden her duamda.

[Nakarat - tekrar]

Seslensen şimdi,
duyar mı hâlâ gönül duvarım?
Hasretle çatlamış duvar bu,
her ses, biraz da acı…
Ben sana muhabbetle yandım,
Sen başka bir yangını izledin.

SÖZ: HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ