20000

Her dumanında sen gelirsin aklıma,
Umudum yok ama bir dileğim olsa,
Seni bile dilemezdim artık;
Hayat, elindekini gasp eden bir yalancı.

Saklı sende kalan kalbim,
Sorsalar yerini söyleyemem.
Görmek için seni baktım her yana,
Oysa sendin, unutmak istememin sebebi.

Zaten unutuyorum hayatı,
Günleri, geceleri, kendimi…
Öylece çıksan karşıma,
Belki hatırlarım kim olduğumu yeniden.

Felaketim hasretin,
İçimde dinmeyen bir yangın.
Ne sana varabiliyorum,
Ne senden uzak kalabiliyorum.

Bir sigara daha yakarım geceden,
Dumanına karışır yarım kalan sözlerin.
Küller düşerken avuçlarıma,
Sanki biraz daha eksilirim senden.

Belki bir gün adın da silinir,
Belki gözlerin bulanır zihnimde.
Ama senden kalan o ses,
Uzun süre konuşur benim yerime.

Ve bir gün sorarlarsa seni,
“Geçti,” derim, “çoktan geçti.”
Oysa bazı insanlar gitmez insandan;
Sadece içimizde başka bir yere taşınır.

Sen de öyle kalırsın bende,
Uzak, sessiz ve erişilmez…
Ne tamamen unutulmuş,
Ne de yeniden sevilebilir.