500

« SEYRÜ-SEFER »

Yolumu kaybettim aramaktayım..
Birbirine karışmış bütün izler!..
Sonsuzluğa doğru gün saymaktayım!..
Sanki bütün dünya yolumu gözler!..

Orman da kaybolan ceylan yavrusu,
Gibi ürkek şaşkın ve çâresizce..
Avcılar bekliyor kurmuşlar pusu,
Hareketsiz bekliyorum sessizce!..

Sahrâlara düştüm kızgın kumlara..
Ararım Leylâ’yı Mecnûn misâli...
Hâlimi arzettim tüm seraplara,
Dediler ki bulamazsın visâli..

Karlar ülkesin de titriyor iken,
Kar taneleriyle hasbihâl ettim..
Sanki benim dünya yükünü çeken,
Yokluk kervanın da çürüdüm gittim!..

Gökyüzüne doğru süzüldüm gece,
Ebâbil sürüsü düştü peşime..
Bir ses uyandırdı beni sessizce!..
Sordum neden girer bunlar düşüme?!.

Sanki bir beşikte sallanıyorum,
Ağlama sesleri gelir uzaktan..
Tâze toprak kokusu alıyorum..
Dudaklarım çatladı susuzluktan!..

Arz’ın kalbindeyim hep akrep yılan,
Kaçış yeri arıyorum ama yok...
Börtü böcekler bana oldu yâran,
Zannettim ki hayat sonsuz ölüm yok!..

Şu dünya hayatı bir dipsiz kuyu!.
Çırpındıkça çekiyor derinlere!..
Makbere erteleyin siz uykuyu!..
Hazır olun bu seyrüseferlere!..

M.A. 07/02/2021