15000

(bölüm-1)
Doğduğum günden beri ruhumda bir ağırlık var, Evim denen yer, bir kafes, duvarlar üzerime dar. Sözleri hançerdi, her biri içimi oyardı derinden, Hep farklıydım, bu yüzden dışlandım çevremden. Gözlerdeki kin, nefret, tenime işleyen bir damga, Her bakış bir darbe, ruhumu çürüyen bir kangren. Bir aşk filizlendi sanmıştım, belki bu bir umuttu, Ama o da soldu avuçlarımda, tüm hayallerim kurudu.

(bölüm-2)

Bir girdap çekti beni dibe, her nefeste daha çok battım, Zihin bulanıklaştı, gerçeklerden uzaklaştım.

Pişmanlık mı? Ne haddime! Bu hayat zaten çalınmış benden,

Her yara bir nişan, her iz beni ben yapan bir beden.

Sabıkalarım mı? Saymakla bitmez, uzar gider listesi, Herkes yargıç kesilmiş, ruhumun fırtınasını kimse bilmez ki.
Gözlerimdeki bu ateş, içimdeki volkan büyüdü, Sakinleşmek ne mümkün, patlamaya hazır


(Nakarat )

Nefretim büyüdü, taştı içime, köpürdü damarlarımda kan,

Herkes düşman, her adımım dipsiz bir kuyuda.

O kız mı? Hem özlem, hem zehirli bir yılan gibi dolanır içimde,

Siktir et! Yalnızlık kaldı bana, tek kaderim bu kahpe düzende.

Bu dünya yalan, bu hayat talan, hepsi sahte, Çocuktum daha, yüklendi omuzlarıma tüm yükler!

(bölüm- 3)

Her gece aynı kabus, aynı lanet olası çığlıklar, Kafamda yankılanır, hiç susmayan azaplar.

Acı kaderim, her yanım enkaz, bitsin bu esaret!

Yıkım geliyor, her adımda bir felaket, İnsanlar mı? Yüzlerine bakmaya bile tahammülüm yok,

Hepsi birer yılan, iki yüzlü, bitmiyor bu nefret.

Dokunmayın bana, yanarsınız bu kadar ateşte