1000

ŞEHİR SUSMUŞ

1. Kıta
Gece çökerken yine seni düşündüm,
Sokaklarda yalnız, kendime küstüm.
Bir şarkı çalıyor, seni hatırlatıyor,
Kalbim ne kadar kaçsa da sana dönüyor.

Belki de yanlış zamanda karşılaştık,
Belki de birbirimizi yarım bıraktık.
Ama ne zaman gözlerimi kapatsam,
O eski günlere yeniden uyanırım.

Ön Nakarat
Bir ışık yanar uzaklarda,
Sanki sen varsın o sokakta.
Adını söylemesem de,
Kalbim biliyor hâlâ…

Nakarat
Şehir susmuş, adımlarım konuşuyor,
Kalbim seni hâlâ arıyor.
Geceler uzuyor, zaman duruyor,
Ben seni unutmaya çalışırken
Her şarkı seni hatırlatıyor.

Şehir susmuş, gökyüzü yine aynı,
İçimde saklı kaldı yarım kalanlar.
Belki bir gün yollar kesişir yeniden,
Belki de bu şarkı kalır senden geriye.

2. Kıta
Sabah oluyor, perdelerden ışık,
Ama içimde hâlâ aynı karanlık.
Telefon elimde, yazıp siliyorum,
“Özledim” demeye cesaret edemiyorum.

Bir fotoğraf kaldı eski günlerden,
Bir de sesin hâlâ kulaklarımda.
Ne kadar uzaklaşsam da senden,
Bir yanım hep senin yanında.

Ön Nakarat
Bir ışık yanar uzaklarda,
Sanki sen varsın o sokakta.
Adını söylemesem de,
Kalbim biliyor hâlâ…

Nakarat
Şehir susmuş, adımlarım konuşuyor,
Kalbim seni hâlâ arıyor.
Geceler uzuyor, zaman duruyor,
Ben seni unutmaya çalışırken
Her şarkı seni hatırlatıyor.

Köprü
Belki de son kez söylüyorum,
Belki bu gece seni bırakıyorum.
Ama kalbime söz geçmiyor,
Ne yapsam da seni unutmuyor.

Son Nakarat
Şehir susmuş, adımlarım konuşuyor,
Son bir kez kalbim seni çağırıyor.
Geceler bitiyor, güneş doğuyor,
Ben seni unutmaya çalışırken
Bu şarkı seni yaşatıyor.

Şehir susmuş…
Ama içimde hâlâ sen konuşuyorsun.