500

Haykırışlarım, uçup gider uzaklara
Tellerime döktüğüm bu hisler, çok yabancı bana
Sevgili dediğim dünya, bizi buluşturdun bu diyarda
Minnettarım, minnettarım...

Otururdum, yalnızca hissiz odamda, aptal kalbim isterdi sadece bir sıcaklık, umutla aramalıydım belki de, ama istesem de bulamazdım yine, bu yalnız ruhum esir oldu

Yolda gördüğüm yıkık bir evin puslu aynası
Eskiden hayatımı tasvir ettiğim o oyuncak ayı
Şimdi ne hissetmeliyim bilmiyorum, bunu arzuluyorum
Bu yerde, hislerimizi dökmeliydik kirli hayatımıza
Sadece yaşamak uğruna, yaşamak uğruna geldik bu dünyaya
Sıcak bir bedenin sıkıca kucaklaması gibi seni
Kucaklamalıydık belki de bu diyarı

Soğuk, soğuk
Geçmiyor bu sızı, hasarlı ruhumla söyleyeceğim şarkı, eğer kaybolacaksa
Sesim bu diyarda, ben yine de söylerdim şarkımı korkusuzca

Yalnız hissettiğimiz bu anlarda, bir nota,
Olmalıydık bir nota, belki tamamlanırdık sadece bulunma arzusuyla, çirkin diye gördüğümüz tüm güzellikler, dizilirdi önümüze bir anda
Sevgili diye bahsettiğim bu dünya, buluşturdun bizi bu diyarda...
Teşekkür ederim... Teşekkür ederim

Seni göremediğim için çok özür dilerim, verdiğin meyveleri çöpe attım...