70000

Bir çift orman vardı bakışlarında,
Kaybolurum sandım, huzur bulurum.
Oysa bir uçurummuş en uçlarında,
Düşerim sanmadım, meğer ölürüm.
Sözlerin meltemdi, nefesin bahar,
Gönlümde açan o güller darmadağın.
Meğer o bakışta bin bir hile var,
Şimdi her köşesi zindan bu dağın.

Yeşil gözlere inandım,
Beni gerçekten seviyor sandım.
Bir ömür o renge hapsolup kaldım,
Kendi ateşimde sessizce yandım.
Gözleri denizdi, ben ise liman,
Sığındım sanırken tükendi zaman.

Rengini doğadan almıştı hani?
Yalanı bu kadar saf kim söyler?
Gidişin sessizdi, gidişin ani,
Geride kurumuş bir yürek bekler.
Artık ne bahar var ne de tek bir iz,
O yeşil derinlik şimdi bir dehliz.
Hangi kalbe değse o zehirli bakış,
Mevsimi yaz olsa, sonu hep kışmış.

Yeşil gözlere inandım,
Beni gerçekten seviyor sandım.
Bir ömür o renge hapsolup kaldım,
Kendi ateşimde sessizce yandım.
Gözleri denizdi, ben ise liman,
Sığındım sanırken tükendi zaman.