​

Bir bilseler ne çok kırık saklıyorum
mahalledeki Dut ağacı kökünde,
dallanıp budaklanıyor
sensizlik git gide.

Bir bilseler çalınan ışığımı,
elimde bir fincan kahveyle
gülümsediğim karanlığı…
Dut ağaçları doğuruyor kimsesiz çocukları,
meskenleri kurumuş dallar.

Bir bilseler içime süzülen yaşları,
kardeşiz diyorum o çocuklarla !
doğup da bırakılmadım mı gölgesiz ağaç altına,
yoğurulmadım mı dut karası acılarla.

Koşuyoruz çocuklarla ağaca,
hayır,
dutlar duracak dalında,
biz kopacağız.
O ân anlıyorum;
Kardeş değiliz işte o çocuklarla!
ahh çocuklar…
ruhumun
duvarlarındaki sarmaşıklar…
Ben ise solmaya yüz tutmuş çiçeksi düşlerin baş rolü.

Sonra isyanımı duyan gün doğumu,
iniyor yer yüzüne,
kırkbeşlik bir plaktan
kısıyorum acıların sesini
sıyrılıyorum düşlerden
ay,yavaş yavaş terk ediyor
geceyi,
ağacı,
beni,
çocukları…