85000

VERSE 1

Doğduğum günden beri yüzüm gülmedi benim,
Kader dediğin şey hep ters yazıldı kaderime.
Bir sıcak el aradım şu yalan dünyada,
Düştüğüm her uçurumda kaldım kendi derdime.

Herkesin bir yuvası, bir sevdiği vardı,
Benim payıma hep ayrılık düştü.
Ne zaman gönlümü açıp birini sevsem,
Mutluluk kapıma gelmeden geri döndü.

NAKARAT

Ben zaten kaybetmişim daha baştan bu hayatı,
Sevdiklerim bıraktı, kader vurdu sırtımı.
Ne bir dost kaldı yanımda ne de tutan elim,
Bir ben kaldım gecelerde, bir de bitmeyen derdim.

VERSE 2

Kaç gece sabahladım ismimi anan olmadı,
Kaç defa ağladım da gözyaşımı gören olmadı.
Yüreğimde taşıdığım onca sevda boşunaymış,
Bir kere olsun yüzüme gülen olmadı.

Her vedada biraz daha öldüm içimden,
Toplayamadım dağılan hayallerimi yeniden.
Aşk dediler inandım, güven dediler kandım,
Sonunda yine yalnız kaldım kendi kendimle.

VERSE 3

Şimdi sokak lambaları dert ortağım olmuş,
Sigaramın dumanında ömrüm kaybolmuş.
Bir zamanlar kurduğum bütün güzel düşler,
Mezarı olmayan bir hatıra gibi yok olmuş.

İçimdeki çocuğu yıllar önce gömdüler,
Gülüşlerimi çaldılar, umutlarımı böldüler.
Kimse bilmez gecelerce nasıl savaştığımı,
Ayakta görünsem de içimde çoktan öldüler.

NAKARAT

Ben zaten kaybetmişim daha baştan bu hayatı,
Sevdiklerim bıraktı, kader vurdu sırtımı.
Ne bir dost kaldı yanımda ne de tutan elim,
Bir ben kaldım gecelerde, bir de bitmeyen derdim.

VERSE 4

Belki bir gün toprağa düşer son nefesim,
Arkamdan birkaç dua olur bütün servetim.
Sevmekten vazgeçmedim ne kadar kırılsam da,
Çünkü kalbimden başka yok benim sahip olduğum.