VERSE 1

Bir karanlık yol gibi yılların bitkinliği,
Evvelimle savaştayım, kalbimde barut izi.
Geceyle dost olmuşum, gündüzleri bol sisli,
Aynalar hatırlatıyor geçmişi, yüzümdeki her çizgi.

Belki farklı olurdu, değişseydi eskisi,
Ne dert varsa talibiyim, ben taşırım her izi.
Oysa huzur veriyordu dudaklardaki ezgisi,
Mutluluğun son durağında yalnız kalış etkisi.

Beynimin yanlışlara bu saplantı ilgisi,
Düşündükçe üşütüyor bu kalbimin hilesi.
Depresanlar yardım etmez, jargon alkol etkisi,
Bu yüzdendir dünyaya sövüp sayma yetkisi.

NAKARAT

Geçmişim ve benliğim, sisli, tozlu anılar,
Yalnızlığın korkusu, içimdeki yaralar.
Nerden tutsam elimde kaldı dünya...
Arafta kaldı duygular...

VERSE 2

Gecelerin sessizliğinde kendimle büyük savaşım,
Hangi yol aydınlıksa söyle, hangi yönde kaç adım?
Karanlığa sıkışmışken kaybolmuş tüm aşklarım,
Verdikçe var olursun, kaybolmaya ilk adım.

Kırılmış umutlarınla topluyorum hevesleri,
Şimdilerde daha çok veriyorum — geçmişteki esleri.
Umutlarım tükeniyor, susturamadım sesleri,
Doğruları topladım, eksi verdi geçmişim.

OUTRO

Kendimle barışmadım, susturdum tüm cevapları,
Yanlış hesapladım, sorduğum tüm soruları.
Şimdi ben tek başıma, muhtemelen firardayım,
Yakıyorum kor ateşte senden kalan anıları.