Bakın ve görün, bu benim kendi zaferim,
Kuralları ben koyar, ben bozup geçerim.
Sizin "biz" dediğiniz o silik kalabalıkta,
Ben tek başıma, en büyük eserim!

Varlığım bir lütuf, bakışım bir buyruk;
Aklınızın alamayacağı zirveyim artık.
Vicdan denen o ortak yalanı kustum;
Yasalarımı, arzularımın kuytusunda yazdım.

Bükülen omurganızda görüldü sonunuz,
Hepiniz aynı nakaratın korosu... BOZUK!
Sessizliğimle sağır ederim kalabalıkları;
Evren, merkezimde dönen bir sarkaç doğrusu.

Bakın ve görün, bu benim kendi zaferim,
Kuralları ben koyar, ben bozup geçerim.
Sizin "biz" dediğiniz o silik kalabalıkta,
Ben tek başıma, en büyük eserim!

Hangi günah benim? Hangi sevap sizin?
Cehennemin küllerinden cennetimi kurdum.
Sizin "biz" dediğiniz o zavallı sığınak,
Öfkem karşısında kumdan kale ancak!

Işığınız kalsın, karanlığım bana yeter,
Gölgem bile hepinizden daha değer.
Siz rüzgârı bekleyin, ben fırtınanın kendisiyim;
Bu hayat benim, kendime verdiğim en büyük yemin!

Bakın ve görün, bu benim kendi zaferim,
Kuralları ben koyar, ben bozup geçerim.
Sizin "biz" dediğiniz o silik kalabalıkta,
Ben tek başıma, en büyük eserim!