Bir cep saati dünya, ters yüz olmuş,

Kendi izini kovalıyor içimde zaman.

Ne yönü ne bir durağı kalmış gecenin,

Bir tren çığlık çığlığa dolaşıyor ruhum

Ne zaman kapatsam gözlerimi.

Uzaklarda tuz tadında bir çello sesi,

Kim kırmızıya boyadı salı günlerini?

Kırılmış kanadı içimde dolaşan kuşların,

Aklımın arkası curcuna bir pazar yeri.

Toprak kokan rüzgâr tüy kadar ağır,

Dün geceydi, bakıştım yarınla köşe başında.

Suskunluklar bağırıyor, çığlıklar kaskatı sağır,

Hakikat; unutulurmuş her şey musalla taşında.

Bulutlar beton, gökyüzü artık camdan,

Aşağıya düşüyor ne kadar yukarı varsa.

Biri adımı çağırıyor teneşir kokan odadan,

Cevap veriyorum, nasılsa benden uzakta sesim...

Aklın ipi koptu kopacak, işte falan filan...

Hangi yöne dönsem arkasında kalıyorum hayatın.

Bütün kapıları açık sanmak(!), oysa hayat hep karanlık,

Ne işim var benim bu karmaşanın ortasında!

Yine geç kalmışım yaşamaya, seni arıyorum.