3000

Oturup konuştuğumuz o gün batımında
Sen konuşurken ben sulamadığım çiçeklere bakıyorum üzgün
İnceldiği yerden kopsun dediğin o gün
Hala ağlatıyor beni düşündüğüm her gün
Güya iyiki sevmiştin beni
Sevgilim bu nasıl sevgi bu nasıl bir ironi
Perdesini açmadığımız pencerenin kenarında
Sarılmıştım sana iç çekerek ağlaya ağlaya
Geçtiğin kapı eşiği bile küskün
Aklımda dün gibi gittiğin gün
Hasret bana ben sana sürgün
Telafisi hala mümkün
Dön artık eriyorum günbegün
Perdesini açmadığımız pencerenin kenarında
Sarılmıştım sana iç çekerek ağlaya ağlaya