​

Gün aydın ruhum hasret geceye 

İnsanlık her gün sayılıyorken hiçe 

Ruhum da Çelik'ten binlerce iğne 

Oysa sapladım birer birer etime 

Dargınlığım beni umuda muhtaç edenlere 

Üzerime örtülü o karanlık metrelerce 

Açıkken gözüm göremem bilirsin 

Belki bu yüzdendir hasretim ecele 

Doğduğumdan bu yana yok diğer yanım 

Bulmak kaderim, aramak fıtratım 

Ararken de kaybettim olan o yarımı 

Şimdi boşluğa kaldı sadece bir kaç adım