Aynı sokak, aynı gün, yine ben yine yol
Kafam dolu ama suskun, gözlerimde kontrol
Herkes koşar durur, ben(yerimde )sayıyorum adım
Düştüm kalktım defalarca, bu benim kanadım
Duvarlar konuşur geceleri fısıltıyla
“Sabret” der hayat, sınar insanı ısrarla
Kimse görmez yükü, omuzlar alışkın
Gülüyorum dışarıya, içimde savaş var şimdi
Nakarat:
Durmam, yavaşlasam da yol benim
Karanlık içindeyim ama ışık önümde
Aynı tas, aynı hamam diyorlar hep
Ama ben aynı değilim, farkım derinde
Verse 2:
Zaman bıçak gibi, keser sessiz
Dost dediğin az, kalabalık gereksiz
Kelimeler mermi, suskunluk kalkan
Yazıyorum geceleri, defterim kankan
Hayat bana sertti, ben daha sert oldum
Kaybettim çok şeyi, yine de ben oldum
Sonu bilmiyorum ama korkum yok
Bu hikâye yarım kalmaz, nokta koymam, devam çok