TREN GİTTİ, AŞK KALDI

Akşamın içinde bindik o trene,
Sen cam kenarında, ben karşı köşede.
Bir bakış yetti de değişti her şey,
İki yabancı olduk aynı hikâyede.
Raylar uzadıkça yakınlaştık biraz,
Aşkın en güzel yerinde kaldı gözümüz.

(Ön Nakarat)
Son durağa az kalmıştı,
Kalbim sana çoktan varmıştı.
Bir “seviyorum” diyecektim,
Dilimin ucunda kalmıştı.

(Nakarat)
Tren gitti, aşk kaldı,
Raylarda sesin kaldı.
Bir veda, bir istasyon,
Söyleyemediğimiz kaldı.

Sen zengin bir dünyanın güzel yolcusu,
Ben kendi sessizliğimin yorgun yolcusu.
Aramızda yalnızca birkaç koltuk vardı,
Son istasyonda göz göze geldik,
İkimiz de “kal” demeyi bekledik.
Sen indin, ben sustum, tren yeniden kalktı,
Birbirimizi severken birbirimizden gittik.

(Ön Nakarat)
Son düdük çaldı, zaman durmadı,
Kalbim senden bir türlü kopmadı.
Bir “kal” sözü dünyayı değiştirirdi,
Ama o söz ikimizin de diline varmadı.

(Nakarat)
Tren gitti, aşk kaldı,
Raylarda sesin kaldı.
Bir veda, bir istasyon,
Söyleyemediğimiz kaldı.

Belki sen de “seviyorum” dedin içinden,
Belki ben de geçtim aklından giderken.
Aynı trende başlayan bu sessiz sevda,
Şimdi iki ayrı şehirde yaşar içimizde.
Zaman geçti, raylar eskidi,
Ama kalbim o geceyi bitiremedi.
Bazı yolculuklar biter istasyonda,
Bazı aşklar… hiç bitmez insanda.

(Final Nakarat)
Tren gitti, aşk kaldı,
Gözlerinde bahar kaldı.
Bir veda, bir istasyon,
İçimizde yarım kaldı.
Tren gitti, yıllar kaldı,
Kalbimde o akşam kaldı.
Seni sevdim, söyleyemedim,
Bize sadece susmak kaldı.

Aynı tren…
Aynı yol…
Ayrı hayat…
Tren gitti.
Aşk kaldı.