Hüzünlenmiş güzel şehrim,
Kendi başına dert sayıyor geceleri.
Kaldırımlarda eski gölgeler,
Biz susuyoruz,
Duvarlar ezberliyor her şeyi.

Yılın en güzel ayındayız;
Kapılar çoktan kapanmış mutluluğa,
Takvimlerde yazıyor: Aralık.
İçimizde bitmeyen bir eksilme,
Bir uğultu da...

Göz pınarlarımızda damlalar biriktirmişiz ikimiz de;
Konuşmadan,
Bakışarak,
İçimize çekmişiz hep birlikte.
Şimdi geriye kalan bizden yalnızca göz yaşlarımız;
Usulca akıyorlar çatlamış kuru toprağa,
Sessizce.

Bakıyorum örselenmiş şehrime,
Yorgun, biçare şehrim ve ben yan yana.
Sonlarındayız ömrün,
Biliyorum;
Kapanmayan bir dosya gibi bekliyor masada.

Tükeniyoruz yavaş yavaş,
Her hâlimizden de oluyor belli.
Gülüşlerimizde ince bir çizik,
Her sabah aynı cümleyi yutuyor dilimiz gizli.

Göz pınarlarımızda damlalar biriktirmişiz ikimiz de;
Konuşmadan,
Bakışarak,
İçimize çekmişiz hep birlikte.
Şimdi geriye kalan bizden yalnızca göz yaşlarımız;
Usulca akıyorlar çatlamış kuru toprağa,
Sessizce.

Mümkün mü acaba,
Can vermek küçücük bir umuda?
Bir çatlak bulur mu yolunu,
Bu hüzünlü su damla damla?

Belki de bir çiçek filizlenir,
En kuytuda,
En derinde...
Belki de son kez kırılır içimiz,
Sonra usulca toparlanır yerden,
Kendince.

Göz pınarlarımızda damlalar biriktirmişiz ikimiz de;
Konuşmadan,
Bakışarak,
İçimize çekmişiz hep birlikte.
Şimdi geriye kalan bizden yalnızca göz yaşlarımız;
Usulca akıyorlar çatlamış kuru toprağa,
Sessizce.